Partner met depressieve klachten
ik heb het vermoeden dat mijn partner depressief is. We wonen sinds anderhalf jaar samen. Hij is zo wisselend in zijn gedrag. Dan weer is hij heel lief, open en maakt plannen. Opeens kan hij totaal anders zijn. Hij sluit zich af, is besluiteloos en zegt dat hij niets waard is en dat hij mij alleen maar tot last is.
Zijn moeder was een heel sombere vrouw en zijn zus heeft op jonge leeftijd zelfmoord gepleegd. Mijn vriend heeft ook medicijnen geslikt, maar is daar na een paar weken mee gestopt.
Je beschrijft je relatie als een van aantrekken en afstoten.
Of er sprake is van de diagnose depressie kan alleen een psychiater of andere deskundige (psycholoog of psychotherapeut) vaststellen.
Een depressie is een veel voorkomende stemmingsstoornis. Iemand die depressief is, ziet alles grijs en zwart, kil en koud. Iedereen is wel eens neerslachtig, maar dat heeft nog niets met depressie te maken. Een depressie is het pas als de negatieve stemming aanhoudt en een eigen leven gaat leiden. Een depressie gaat echter niet gepaard met een patroon van grote stemmingswisselingen en plotselinge veranderingen in gedrag, zoals jij die beschrijft. Een aantal andere psychiatrische stoornissen wel, zoals de bipolaire stoornis (manische depressiviteit) of de borderline persoonlijkheidsstoornis.
Het is heel belangrijk dat hij gaat uitzoeken wat er met hem aan de hand is. Pas dan kan bepaald worden wat hij aan behandeling nodig heeft, waaronder medicatie. Vaak zit achter de depressie andere problematiek zoals bijvoorbeeld persoonlijkheidsproblematiek of een angststoornis.
Je vriend is op eigen initiatief gestopt met de medicatie. Dat is heel jammer. Medicatie zoals antidepressiva moet je minimaal 6 weken slikken voordat er enig effect merkbaar is. Daarnaast moet je nooit zonder overleg met de arts stoppen met medicijnen. Je vriend kan weer contact zoeken met degene die hem de medicatie voorschreef. Een belangrijke vraag is of die medicijnen zijn voorgeschreven op basis van een officieel vastgestelde diagnose, of niet en dus op een vermoeden van een depressie.
Ik benadruk het belang van een goede diagnose, want anders blijft het aanmodderen met alle ups en downs. Als je vriend nooit eerder hulp heeft gehad, kan hij naar zijn huisarts gaan voor verder overleg en een verwijzing. Als je partner geen hulp wil, zoek dan zelf hulp en bepaal wat je verder wilt en aankunt. De relatie put je op deze manier uit en tast je zelfvertrouwen aan. Ook jij kunt in dat geval het beste aan je huisarts advies vragen waar je hulp kunt vragen.
Je noemt nog de somberheid van zijn moeder en de zelfmoord van zijn zus.
Aan theorieën over het ontstaan van depressies is geen gebrek: soms wordt de oorzaak vooral gezocht in biologische factoren, soms in sociale factoren, soms in psychologische factoren. Tegenwoordig wordt er vrij algemeen van uitgegaan dat een depressie ontstaat door een samenspel tussen deze factoren.
Er zijn twee mogelijke lichamelijke oorzaken voor depressies bekend: erfelijkheid, dus het via de genen doorgeven van een aanleg voor depressiviteit; en slechte leefomstandigheden tijdens de jeugd, zoals ondervoeding, waardoor het kind bepaalde stoffen kan missen. Deze lichamelijke oorzaken zouden niet automatisch leiden tot depressie, maar zouden mensen er wel gevoeliger voor maken. Zeker is dat er tijdens een depressie van alles met het lichaam aan de hand is.
Als iemand een zekere aanleg heeft, dan kunnen een jeugd met veel spanningen, conflicten of weinig aandacht en warmte en/of ingrijpende gebeurtenissen in de volwassenheid een depressie tot uiting laten komen. Het incasseringsvermogen is op een gegeven moment op en iemand krijgt psychische en lichamelijke klachten.
Al met al: ga in gesprek met je vriend. Wees duidelijk dat je het zo niet verder meer aankunt. Stel je grenzen en moedig hem aan echt serieus hulp te zoeken. Op termijn kun je dan kijken of deze relatie goed voor je is.
