Zelfbeschadiging (automutilatie)

Zelfbeschadiging (ook wel automutilatie of zelfverminking genoemd), kan variëren van lichte beschadiging (krabben) tot ernstige situaties waarin iemand zichzelf pijn doet. Bijvoorbeeld in de eigen huid krassen of snijden, branden, slaan, haren uit trekken of het hoofd tegen de muur slaan. Zelfbeschadiging is op de eigen persoon en niet op anderen gericht.

Achtergronden:

Zelfbeschadiging kan voorkomen vanaf de puberteit. Het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen. Zelfbeschadiging kan voortkomen uit uiteenlopende problemen, bijvoorbeeld:

Zelfbeschadiging kan verslavend werken. Het kan een gewoonte worden die moeilijk te doorbreken is. Als je jezelf beschadigt, of als iemand in je naaste omgeving dit doet, is het belangrijk dat hierover gesproken kan worden.

Voor ouders van een kind dat zichzelf beschadigt is het belangrijk dat ze hun kind steunen, maar ook voor zichzelf blijven zorgen. Het helpt om te praten over de problemen waarmee u geconfronteerd wordt.

De medewerkers van Korrelatie bieden u een luisterend oor en ondersteunen u graag met informatie en advies. U kunt ons bellen, chatten of mailen.